Copyright Ben van Duin
De speelvloer is rond, het achterdoek bestaat uit gekleurde repen stof: groen, paars, rood, goud. Een jongen van begin twintig steekt zijn hoofd tussen de gordijnen en zegt de zaal, gevuld met kleine kinderen en (groot)ouders verlegen gedag. Hij zwaait er schuchter bij. "Hallo... hallo, ik ben Fabian." Fabian heeft een balletje in zijn hand, een stuiterballetje. Hij pakt uit de coulissen een grotere bal... een nóg grotere... De "Ooooohs," "Ahhhs" en giechels zijn niet van de lucht. Hilarisch wordt het als Fabian een bal tevoorschijn rolt die zo groot is dat hij er makkelijk in zou kunnen. Het lijkt wel de voetbal van een reus!
Samen spelen
Een meisje, Inez, verschijnt ten tonele. Ze heeft ook zo'n mooie grote bal. Wat volgt is een choreografie voor twee ballen, gestuurd door dansers. De jongen en het meisje zijn aanvankelijk wat bang voor elkaar, en verlegen. Ze willen niets met elkaar te maken hebben. Maar ze zijn ook nieuwsgierig naar elkaar en proberen elkaar te imponeren door dingen te doen die de ander niet kan. Steeds wordt de een overtroefd door de ander. Gaandeweg wordt het overtroeven vriendelijker. Het wordt samen spelen, grapjes maken.
Vormen, beweging en muziek
Het is prachtig, de kinderen in de zaal kijken met open mond. Het is ook zo herkenbaar. Het aftasten van een nog onbekend kindje in de speeltuin, op de crèche. Het associatieve, fantasierijke spel dat volgt als er hele en halve ballen voorhanden zijn. Fabian en Inez spelen planeet (hij zit in een bal) en astronaut (zij heeft als helm een halve bal op haar hoofd), hij speelt voor robot, zij 'bestuurt' hem met een joystick. De grote halve bal is een bootje waarin Fabian en Inez samen op woelige baren zitten. We horen de wind loeien. Gesproken wordt er nauwelijks tijdens de voorstelling. Muziek en geluid zijn belangrijker dan tekst. Het is een kijkspel van vormen, beweging en licht.
Copyright Ben van Duin
Kindjes van 2+, voor wie de voorstelling is gemaakt, gaan moeiteloos mee in de fantasieën van Fabian en Inez. Maar ook als ze niet meekrijgen dat de één een planeet verbeeldt en de ander een astronaut, een mooi schouwspel is het in elk geval, met dat sprankelende licht en die mooie vormen. Grotere kinderen vragen zich wellicht wel af hoe de twee ineens op zee terecht zijn gekomen. En planeet en astronaut zijn ook wat te hoog gegrepen. Dat snappen alleen de (groot)ouders, of de echt grote broer of zus die mee is.
Maar wat iedereen vindt, ongeacht de leeftijd: wat betoverend is die muziek! Hoe sprookjesachtig zijn al die prachtige ballen en gekleurde lichten! Maar ook: hoe lief spelen de twee vrienden nu samen. En zo heeft zelfs een 2+-voorstelling een blijde boodschap: speel samen, maak geen ruzie. En: je fantasie is je mooiste bezit.
