| Artikel |
Bij het horen van de titel ‘Alles kan kapot’ van cabaretière Nina de la Croix, denk je al snel aan een harde en cynische voorstelling. Hoe groot is dan de tegenstelling als er een lief ogende vrouw in een meisjesachtige jurk op het toneel verschijnt. Ze is de girl next door of beter nog: het populaire meisje bij wie je vroeger in de klas hebt gezeten en die nu gezellig herinneringen met je wil ophalen. Herinneringen die je met een grote korrel zout moet nemen, want overdrijven kan Nina als de beste.
De la Croix zal niet bij iedereen bekend zijn, ondanks dat ze al de nodige ervaring in de theaterwereld heeft opgedaan. Zo speelde ze vorig jaar de hoofdrol in de productie ‘Op een dag in september’ van Herman van Veen. In haar jonge jaren had ze de hoofdrol in ‘Toffe Tommie Zorgenloos’ die zelfs een paar keer op Broadway werd opgevoerd. Na de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie stond ze in 2007 in de finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival, waarna ze door het land ging met haar korte voorstelling ‘Poldervrouw’.
 Copyright Jeroen van Amelsvoort
Aandacht en beroemd
In haar eerste avondvullende programma ‘Alles kan kapot’ staat ze ook nog even stil bij de poldervrouwen. Ze komt namelijk uit Edam. Daar waar -in tegenstelling tot bij de buren in Volendam- niets gebeurt. Saai past niet bij De la Croix en dus zet ze zich af. Ze wil aandacht en beroemd worden en heeft daar alles voor over. Echt alles. De rode draad in haar voorstelling is een auditie voor een tv-programma. Maar er komen ook andere voorbeelden aan bod, zoals een optreden met Michael Jackson. En zo zien we al snel de duistere kant van De la Croix. Zo lief als dat ze op het eerste gezicht lijkt, is ze niet altijd. Dat wordt ook ondersteund door een aantal jeugdfoto’s waarop een brutaal meisje de camera inkijkt.
Grappig en serieus
Het is moeilijk om De la Croix in te schatten door haar onvoorspelbaarheid. Dat komt ook in haar voorstelling tot uiting. Regelmatig komt ze onverwachts uit de hoek en weet ze makkelijk te switchen tussen grappig en serieus. Soms kan het ook net iets té van de hak op de tak gaan, zoals sommige overgangen tussen anekdotes en liedjes. Het is niet storend, maar af en toe haalt het wel heel snel de emotie van het moment weg. Daarentegen is de snelheid waarmee ze haar voorstelling brengt wel welkom, doordat de grappen niet heel lang nodig hebben om door te werken.
Zelfspot
Wat De la Croix het publiek ook allemaal op de mouw probeert te spelden, de mensen luisteren gewillig naar al haar verhalen. En ook haar kleinkunstliedjes (begeleid door Tjeerd Gerritsen) zijn aangenaam om naar te luisteren. Zelfs als ze haar tempo behoorlijk verhoogt is de tekst nog goed te verstaan. En voor wie goed luistert naar deze eindtwintiger krijgt meerdere boodschappen over de maatschappij van tegenwoordig mee gedurende haar hele voorstelling. De la Croix heeft een geheel eigen manier om haar visie op de wereld duidelijk te maken. Door de nodige zelfspot en door simpele herkenbare dilemma’s aan de kaak te stellen houdt ze de aandacht vast. Al moet wel eerlijk gezegd worden dat haar eerste avondvullende programma nu nog net iets te lang duurt voor wat ze te bieden heeft. Maar duidelijk is wel dat deze fantasierijke vrouw kan en zal groeien. Ze is de aandacht meer dan waard.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
