| Artikel |
Elke vijf jaar ontmoeten Joep en Elise elkaar op hun oude schoolplein. Samen denken ze terug aan het jaar dat ze achtste groepers waren en aan hun vriendinnetje, Akkie, die plotseling heel erg ziek werd.
Copyright Mattias Verhoeven De kindervoorstelling ‘Achtste-groepers huilen niet’ is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jacques Vriens. Maar ondanks de titel huilen de achtste groepers juist wél. Joep, gespeeld door Theun Plantinga, en Elise, gespeeld door Ida van Dril, vertolken elk meerdere personages. Samen vertellen ze het verhaal van hun groep acht. Ze halen herinneringen op aan hun eigen belevenissen, die van hun klasgenoten, verliefdheden en het ziekbed en sterven van Akkie. Akkie (stem Ida van Dril) en Dokter Snor (stem Jacques Vriens) komen tot leven als silhouetten. Ook de andere achtste groepers ontbreken niet. Zij worden op het podium uitgebeeld door attributen als een paar schoenen of een Arabisch kleedje en door op bordkarton geschilderde hoofden met elk een andere uitdrukking en huidskleur. Ook Juf Ina is op bordkarton geschilderd. Joep en Elise staan achter de poppen en praten voor hun medeleerlingen zoals zij vroeger praatten. Wanneer een vinger de lucht in schiet reageert Juf Ina met een zware stem. De acteurs doen iedereen écht leven.
Verdriet
Ondanks dat het boek ‘Achtste-groepers huilen niet’ tien jaar geleden is gepubliceerd, is het thema nog steeds actueel. Het sterven van een klasgenoot is ingrijpend, de confrontatie met verdriet groot. Elise vertelt dat toen ze hoorde van Akkies sterven, ze alleen nog maar leeg voor zich uit kon staren, terwijl Joep vooral heel erg boos werd. Dit is mooi gedaan, de aanwezige kinderen in de zaal leren dat iedereen verdriet op een andere manier voelt en dat geen enkele manier verkeerd is. De acteurs leven zich hartstochtelijk in hun rollen in en dat heeft zijn impact op het publiek. De kinderen zijn stil, zitten te snikken en ook de ouders pinken een traantje weg. Gelukkig is het toneelstuk ook doorspekt met grappige momenten. Het publiek schaterlacht wanneer Akkies kat zijn bezoek aan het ziekenhuis beschrijft.
Voetbal
Joep en Elise spelen zowel hun werkelijke leeftijd, als toen ze nog klein waren. En juist die jonge leeftijd en het onbegrijpelijke van zo’n ongrijpbare ziekte betrekt het jonge publiek écht bij de achtste groep van Joep en Elise. Ze herinneren én vertellen hun verhaal. Dat kanker, en in dit geval leukemie, niet leuk is weten we allemaal. Maar wat het precies is wordt door Akkies stem op een geestige manier in voetbaltermen uitgelegd. Zo wordt iets akeligs begrijpelijk en humoristisch. En dat is precies hoe het hele toneelstuk in elkaar steekt. Het stomme en leuke gaan hand in hand, maar de positieve kijk op het leven overheerst, Joep en Elise zijn groot, maar weten nog niet precies wie ze waren en dromen beiden stiekem over een leven samen. En dat begint. Nu!
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|