| Artikel |
Regisseur Eric de Vroedt kiest ervoor om het toneelstuk 'A Streetcar Named Desire' te situeren in een Amsterdamse stadswijk, pakweg de Pijp. Een krappe bovenwoning, volgepropt met troep, symboliseert een gedetailleerde, maar realistische achtergrond van de drukkende sfeer waarin de bewoners met elkaar leven.
De Arabische Stanley (Mohammed Azaay) drinkt rusteloos een biertje, pokert wat met vrienden en loopt in trainingspak en op grote sportschoenen door het huis. Als schoonzus Blanche DuBois (Tamar van den Dop) onaangekondigd ten tonele verschijnt, dreigt de gemoedelijke sfeer in het huis al snel plaats te maken voor een explosieve situatie. Haar elitaire uitstraling en manipulatieve gedrag leiden tot een psychische ontwrichting van de spelers en heeft een wanhoopsdaad tot gevolg.
 Copyright Sanne Peper
Het stuk van Tennessee Williams, beroemd geworden door de verfilming met Marlon Brando, speelt zich oorspronkelijk af in de armere wijken van New Orleans. De zussen Stella (Janni Goslinga) en Blanche DuBois komen uit een gegoede familie uit de Zuidelijke Staten en zijn opgegroeid op een plantage waar zwarte arbeiders voor hun ouders werkten. De twee zussen gaan ieder hun weegs en dat vertaalt zich in een andere opvatting over het leven. Blanche blijft hangen in de elitaire opvoeding die ze genoot van hun ouders, terwijl Stella trouwt met de ordinaire arbeider Stanley en hierdoor verwijderd raakt van zichzelf en haar zus. In het stuk van De Vroedt is de zwarte Stanley een Arabische gastarbeider en heeft New Orleans plaatsgemaakt voor Amsterdam, maar de thematiek blijft hetzelfde.
Postmoderne waarden
Stanley wordt geconfronteerd met de seksueel-bevrijde en postmoderne Blanche. Hoewel hij zich enerzijds tot haar vrijheid voelt aangetrokken, verwerpt hij dezelfde waarden ook. De liberale waarden zijn aantrekkelijk voor hem, maar onverenigbaar met de orthodoxe en traditionele waarden die hem door opvoeding en sociale omgeving zijn meegegeven. De parallel met het huidige islamdebat is hiermee snel gelegd. Blanche en Stanley vertegenwoordigen de extremen, terwijl zus Stella en haar vrijer Mitch (Leon Voorberg) de middengroepen representeren. Zij proberen de spanning te drukken en de boel te sussen, maar doordat zij geen stellingname durven in te nemen verergeren zij de situatie eerder.
Pessimisme
 Copyright Sanne Peper
Lange zit
'A Streetcar Named Desire' weet nergens echt te prikkelen. Zoals vaker bij een voorstelling van Toneelgroep Amsterdam is het decor tot in de puntjes verzorgd. Maar daar blijft het ook bij. Spelers zijn soms slecht verstaanbaar, met name tijdens de scènes die zich op het achterbalkon afspelen. Het spel is zeer gestileerd en komt niet natuurlijk over. Het enige personage dat af en toe weet te ontroeren, is de hysterische Blanche, die soms groots uit kan pakken, maar haar emoties ook klein kan houden. Op die spaarzame momenten dat haar emotie echt voelbaar wordt, wordt het weer overschaduwd door aanzwellende en onnodig dramatische muziek. De drie en een half uur durende voorstelling wordt al met al een erg lange zit.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
